Пријателство или „квартални состаноци“? Девојка отвори дебата дали четири средби годишно се доволни

Може ли некого да го сметате за близок пријател ако се гледате само неколкупати годишно? Токму ова прашање го постави тиктокерката Сиера Тати, чија објава, според пренесените податоци, собрала речиси 815.000 прегледи и повеќе од 3.300 коментари.

Во видеото таа објаснува зошто не верува во таканаречените „пријателства што не бараат одржување“ — односи во кои луѓето ретко се слушаат и уште поретко се гледаат.

За неа, желбата за редовен контакт и дружење премногу често се претставува како претерано барање.

„Не, не се однесуваш како да сум ти партнер. Не, не бараш премногу. Не, не ме задушуваш“, порачува таа на оние што се плашат дека со барањето внимание им стануваат товар на пријателите.

„Зошто имаме квартални состаноци?“

Сиера вели дека кога некого го смета за пријател, сака да најде време за него — преку разговор, видеоповик или средба. Според неа, блискоста подразбира луѓето навистина да го споделуваат секојдневието.

„Не сакам да те гледам еднаш во квартал, сакам да те гледам многу почесто. Зошто имаме квартални состаноци? Дали ова е работа или пријателство?“, прашува таа.

Смета дека некои луѓе вистинската блискост ја доживуваат како претерана затоа што се навикнале да даваат и да добиваат минимално внимание.

Дружењето не мора да биде голем настан

За заедничко време, додава таа, не се неопходни ресторани, клубови, купување или детални планови. Доволно е седење на кауч, средување на косата или едноставно престојување во ист простор, без обврска постојано да се разговара.

„Ти можеш да бидеш на твојот телефон, јас на мојот. Ти можеш да бидеш во дневната соба, јас во мојата“, објаснува Сиера.

Нејзината порака е дека пријателството може да се негува и преку обичните, секојдневни моменти.

Дали зафатеноста стана изговор?

Многу корисници се препознале во нејзините зборови. Некои напишале дека им здодеале односите во кои речиси нема разговори, посети или заеднички активности.

„Да, животот може да биде исполнет со обврски, но во одреден момент тоа станува само изговор“, гласи еден од коментарите.

Објавата отвори дебата за различните очекувања во пријателството: додека за едни блискоста опстојува и со ретки средби, за други редовниот контакт е суштински дел од односот. Прашањето останува — дали пријателите имаат исто разбирање за тоа колку внимание и присуство им се потребни?