Новинар го преживе судирот на возови во Шпанија, емотивно ја опиша сцената: „Сè делуваше апсурдно, нереално“

Новинарот на „Ел Паис“, Антонио Хименез Барка, вчера се наоѓал во возот на компанијата „Ренфе“ кој се судри со воз на „Ирио“ во близина на Урда, во провинцијата Толедо. Во несреќата загинаа најмалку 68 лица, а повеќе од стотина се повредени.

Ова е неговиот опис на моментите непосредно по судирот:

„Нарачав кафе во вагонот-бифе додека патував кон Севиља. Вработениот ми го послужи кафето. Друг член на персоналот извика дека сендвич со шунка и сирење е готов за некој патник. Тоа е последното нешто што го паметам.

Почувствував силен удар, иако не се сеќавам јасно на тоа, како и удар во главата. Се запрашав што се случува. Во следниот момент, се најдов на подот во вагонот, на спротивниот крај од делот за послужување. Некој спомна дека се случила несреќа. Дури тогаш дојдов при себе и сфатив што ми се случило.

Првично помислив дека сум добро, дека немам скршеници и дека сè уште можам да се движам и да зборувам. Сакав да ѝ се јавам на сопругата за да ѝ кажам што се случило, но сфатив дека мобилниот телефон ми останал подалеку. Како по чудо мене излетал до мене. Беше покриен со крв. Тогаш сфатив дека сум повреден.

„Само гребаница“, си реков самиот на себе. И навистина поверував во тоа. Со најмирен глас што можев да го соберам, ѝ се јавив на сопругата и ѝ кажав што се случило, но истовремено ја уверив дека сум добро.

До мене, еден постар човек дишеше со големи тешкотии. Друг човек имаше скршена рака. Малку подалеку, една жена ме замоли да ѝ подадам торба што лежеше до мене. Ги тргнав настрана очилата за сонце, во тој момент беа сосема бескорисни. Фасцинантно е како човек реагира во такви ситуации, како и навидум бесмислените постапки што ги прави, можеби како обид да се врати некаква рамнотежа во реалноста.

Излеговме низ еден отвор што се направил во вагонот. Ме зачуди тишината и прекрасната глетка на бадемова градина, чии силуети се оцртуваа на првата утринска светлина.

Во тој момент, сè уште мислев дека несреќата не е особено тешка, сè додека не слушнав жена како вреска и плаче, на околу 15 метри од мене, од десната страна. Кога некој плаче на таков начин, тоа значи дека се случило нешто сериозно, ужасно и монструозно.

Се сетив на несреќата кај Адамуз, за ​​која известував како новинар. Се сетив на жртвите со кои разговарав и на искршените остатоци од возовите. Не можев да поверувам дека и јас сега сум дел од слична трагедија. Ме обзеде силно чувство на нереалност.

Од оваа состојба ме тргна еден човек, кој беше натопен од глава до пети со некаква течност – ниту еден од нас не знаеше од каде дошла. Очите му беа полни со ужас. Помогнав колку што можев, иако не можев да направам многу. Потоа се јавив во редакцијата и им кажав што се случува – што ни се случува нам.

Некое време фотографирав, испраќав гласовни пораки и ѝ опишував на една колешка што гледам, за таа да може да подготви итен извештај. Новинарството, професијата на која го посветив целиот свој живот, ми помогна да се обидам да вратам некаква рамнотежа во реалноста.

Но, овој пат беше поинаку. Луѓето беа распрснати низ бадемовата градина. Многумина седнаа, потпирајќи се на дрвјата. Видов еден човек како стои сам и плаче меѓу редовите дрвја. Му пријдов. Тој забележа дека мојата рана силно крвари и ми кажа дека има три мали деца. Плачеше за нив, бидејќи за малку ќе ги изгубеше засекогаш.

‼️Accidente tren

🚨 La Guardia Civil ha desplegado en la zona personal de Seguridad Ciudadana de la provincia de Toledo, OMAC (Oficinas Móviles de Atención a la Ciudadanía) así como agentes del SEPRONA y de la Jefatura de Tráfico.

✔️ También se desplazan a la zona en este momento unidades de Seguridad Ciudadana de Ciudad Real y Albacete, de los Grupos de Reserva y Seguridad (GRS), del Servicio Aéreo, de drones, grupo de Caballería y el Equipo de Grandes Catástrofes del Servicio de Criminalística, del Servicio Cinológico y de Policía Judicial.

— Guardia Civil (@guardiacivil) October 28, 2026

Можев да ја почувствувам неговата беспомошност и збунетост таму, во градината. Го гушнав и му реков да престане да размислува за тоа – дека нема никаква поента и дека нема да му помогне. Тој ми возврати со прегратка и престана да плаче.

Заедно се упативме кон железничките шини.

Почнаа да пристигнуваат припадници на Граѓанската гарда, полицајци, пожарникари, медицински персонал и волонтери. Еден човек ми дозволи да го користам неговиот мобилен телефон, бидејќи мојот не работеше правилно по ударот. Друг ми понуди пакетче хартиени марамчиња за да си ја исчистам раната.

Се приближив до делот што беше најтешко погоден од несреќата. Првиот вагон – оној што претрпе најголеми оштетувања – беше само куп извиткани парчиња метал, без ѕидови, расфрлани низ полето. Насекаде имаше куфери, тела и скршени прозорци. Еден човек седеше на своето седиште, целиот во крв, загледан кон насадите со бадеми. Сè делуваше апсурдно, нереално – како во трескавичен сон.

Се оддалечив. Таму веќе имаше многу луѓе кои помагаа, а јас не би можел многу да придонесам.

Некој ја забележа мојата рана и ми рече да одам налево, кон групата луѓе што требаше да бидат пренесени до селото. Застанав во редот. Еден млад човек ми кажа дека оставил двајца пријатели со тешки повреди во вагонот, откако полицијата му наредила да излезе од возот.

Секој во таа проклета редица имаше потресна приказна, која ја раскажуваше со уште позастрашувачка рамнодушност. Се сетив на тешко повредениот човек што се најде до мене веднаш по ударот и се запрашав што станало со него. Не знам. Веројатно никогаш нема да дознаам.

Еден локален жител нè однесе до спортската сала во Урда. Таму сретнав двајца колеги од „Ел Паис“. Тие го правеа токму она што јас го правев неколку месеци претходно во Адамуз. Повторно ме обзеде неподносливо чувство дека живеам во лош сон, чувство дека ниту јас, ниту кој било друг, не би требало да бидеме таму.

Ми ја преврзаа раната. Кога пријдов до шанкерот за да нарачам кафе, истото онакво што пред три часа одлета во воздух, забележав еден човек како плаче во насад со бадеми. Отидов кај него. Се прегрнавме во тишина и си разменивме насмевки, без ниту еден збор. Во само една секунда, си пренесовме илјада работи.

Се вика Антонио Лусена; тој е од Кордоба и има три мали деца.

 

фото/Depositphotos/илустрација

Текстот Новинар го преживе судирот на возови во Шпанија, емотивно ја опиша сцената: „Сè делуваше апсурдно, нереално“ е превземен од МАКФАКС.