„Изгубениот град“ длабоко во Атлантикот изгледа како друг свет: Кули високи над 60 метри кријат необичен екосистем

Длабоко во Атлантскиот Океан се наоѓа еден од најнеобичните подводни пејзажи откриени на Земјата – хидротермалното поле Lost City, односно „Изгубениот град“, откриено во 2000 година западно од Средноатлантскиот Гребен.

На морското дно се издигнуваат огромни карпести столбови, ѕидови и монолити кои на прв поглед потсетуваат на урнатини од некаква древна цивилизација.

Сепак, нема никакви докази дека овие структури се дело на човекот. Станува збор за целосно природен феномен, создаден преку сложени геолошки и хемиски процеси кои се одвиваат длабоко под океанското дно.

Највисоката структура е повисока од 60 метри

Највпечатливата формација во „Изгубениот град“ го носи името Посејдон, според старогрчкиот бог на морето.

Оваа огромна карбонатна структура се издигнува повеќе од 60 метри над океанското дно.

Околу неа има бројни други столбови, „кули“, ѕидови и карбонатни формации создадени во текот на илјадници години.

Но она што го прави Lost City особено значаен не е само неговиот необичен изглед.

Според досегашните научни сознанија, станува збор за едно од најдолговечните познати хидротермални опкружувања од ваков тип во океаните.

За разлика од многу други хидротермални системи, кои во геолошка смисла можат да имаат релативно краток животен век, процесите во „Изгубениот град“ траат исклучително долго.

Живот без сончева светлина

Уште пофасцинантен е животот што се развил околу подводните структури.

Од отворите во морското дно се ослободуваат течности богати со водород, метан и други растворени соединенија.

Токму хемиската енергија од овие процеси претставува основа за животот во овој длабок и темен екосистем, каде сончевата светлина воопшто не допира.

Различни микробни заедници можат да ја користат оваа хемиска енергија за опстанок, а околу нив се развива и посложен екосистем.

Во областа се среќаваат полжави, ракови и други организми, додека поголеми животни како ракчиња, ракови и јагули се присутни во помал број.

Особено интересно е што дел од јаглеводородите поврзани со овој систем можат да се создаваат преку геохемиски реакции длабоко под морското дно, без директно учество на сончевата светлина.

Можна трага за потеклото на животот на Земјата

Токму поради ваквите процеси, „Изгубениот град“ е од огромен интерес за научниците кои го истражуваат потеклото на животот.

Една од научните хипотези е дека слични геохемиски реакции можеби имале важна улога во појавата на најраните форми на живот на Земјата пред милијарди години.

Ако животот може да се развива во средина каде нема сончева светлина и каде енергијата доаѓа од хемиски реакции меѓу карпите и водата, тогаш се отвора и многу поголемо прашање – дали слични услови може да постојат и на други светови во Сончевиот систем?

Микробиологот Вилијам Бразелтон претходно посочил дека „Изгубениот град“ може да претставува пример за тип на екосистем што теоретски би можел да постои на Енцелад, месечина на Сатурн, или на Европа, една од месечините на Јупитер.

„Ова е пример за вид екосистем кој би можел да биде активен на Енцелад или Европа токму сега“, изјавил Бразелтон.

Тој ја споменал и можноста дека нешто слично можеби постоело на Марс во далечното минато.

Подводни формации што изгледаат речиси вонземски

Особено необичен дел од хидротермалното поле се наоѓа североисточно од Посејдон.

Таму има карпеста падина со бројни отвори од кои излегуваат течности.

Околу нив постепено се создаваат деликатни карбонатни структури, кои истражувачите ги опишуваат како разгранети израстоци што се шират нанадвор и потсетуваат на прсти.

Целиот пејзаж изгледа толку необично што лесно би можел да се замисли како површина на некој далечен свет, а не како место на нашата планета.

Токму затоа ваквите екстремни средини се важни и за астробиологијата – науката која ги проучува условите во кои животот би можел да постои надвор од Земјата.

Зошто научниците сакаат „Изгубениот град“ да биде заштитен?

Поради неговата уникатност и научна вредност, веќе подолго време има повици ова подрачје да добие дополнителна меѓународна заштита, па дури и да биде разгледано како кандидат за статус на светско наследство.

Причината е што станува збор за исклучително чувствителен природен систем кој се создавал илјадници години, а човековата активност потенцијално би можела да предизвика неповратна штета.

Посебна загриженост предизвикува можноста за идно длабокоморско рударење во поширокиот регион.

Во 2018 година беше потврдено дека Полска добила права поврзани со истражување на минералните ресурси во дел од длабокото море во пошироката област околу хидротермалното поле.

Иако самиот „Изгубен град“ теоретски би требало да остане надвор од директната рударска активност, научниците предупредуваат дека нарушувањето на околното морско дно би можело да има последици кои однапред тешко може целосно да се предвидат.

Швајцарски? Не — ова е Атлантикот, но изгледа како фантастика

Името „Изгубен град“ лесно може да поттикне асоцијации на Атлантида или на некаква древна потоната цивилизација.

Но тука нема човечки градби, улици или остатоци од населба.

Она што се наоѓа длабоко под површината на Атлантикот е природен геолошки систем – но од научна гледна точка можеби е уште поинтересен од митска цивилизација.

„Изгубениот град“ претставува своевидна природна лабораторија која покажува дека сложени екосистеми можат да опстанат без сончева светлина, користејќи енергија од хемиските процеси во Земјината кора.

Истовремено, тој им нуди на научниците можност подобро да разберат како можеби се појавил животот на нашата планета и какви екосистеми еден ден би можеле да бидат откриени под ледените површини на далечните месечини во Сончевиот систем.